شاید همه ی ما لااقل یک باری در لجن افتاده ایم و به هر زحمتی که بوده از آن در آمده ایم و خود را تکانده ایم.  پروایی ندارم که بگویم من هم در لجن افتاده ام، اما برخاسته ام.  در لجن ماندن کار هر کس نیست، هنر هم نیست.  به لجن باختن هم.  رسم لجن اما به زاری افتادن از شرمندگی ست و نا امیدی از بازگشت.  به رسم لجن در نیامدن هم کار هر کس نیست. 

انسان و خوب و بدهایش. 

پاکی انسان الزاما از پاکی ذاتی نیست، شاید از بی عرضگی یا تقدیری است که جایی به صبوری به کمین ش نشسته است.  یکی از زیبایی ها همین است که به لجن نبازیم حتی اگر بوی آن تمام عمر همراهمان بماند و همین است که رسم لجن را درهم می شکند به نام نامی پاکی.