ذهن مانند کشی جادویی است که می تواند بدون پاره شدن تا لایتناهی کشیده شود.

پاراماهانتسا یوگاناندا

من به ضریب الاستیک لایتناهی این کش ایمان دارم. تو فیزیک بهش میگفتیم k.  اما بستگی به شرایط محیطی، کش جادوییِ ذهن ما رو تا لایتناهی هر چیزی می بره.  چه سقوط در یه سیاهچال یا صعود به اند آسمان.  بیتا هر وقت که خیلی دیگه سقف آسمونو می شکافونم بهم میگه: پاهات رو بذار رو زمین.  این کار به همون اندازه سخته که دست کشیدن از گود کندن کف سیاهچاله ای که اسیرشیم.  این لایتناهی سیاه، این پریشانی هولناک رو می شناسیدش همه تون، خصوصا اون شتاب مرگ آور و بی پایان سقوط به قلب سیاهی رو...

یه وقتایی لازمه جادوی این کش لامذهب بپره.  k حذف بشه.  یه وقتایی محض خاطر اندیشه اصلا نباید اندیشید.  گور پدر فیزیک.  گور پدر تفکر.  گور پدر... بزن به دامان ابتذال.  ابتذالی که به گروه خونت بیاید.  بعضی ها از تفکر که میخوان فارغ بشن میفتن دنبال زن همسایه.  لجن نه، ابتذال.  قبلا باید به این اندیشیده باشی.

لطفا k رو صفرش نکن.  چه در صورت و چه در مخرج معادله ی وجودت.  جادوی k وقتی صفره نابکارتره:  صفر میشی، گنگ میشی، موهوم می شی.  یک برای همین وقتاست که یک است. مجذور و انتگرال و لاپلاس ش هم گمونم یک باشه.  یکِ خودت باش.  

یادت باشه، پریدنِ جادوی کش موقته. بالاخره نیمه شب خواهد رسید و آن کالسکه ی طلاییِ سرخوشی دوباره کدوتنبل خواهد شد.  یکِ خودت باش حتی وقتی می نشینی پای شوی هندی یا جواد یساری و یا همین حمیرایی که الان در گوشم میخواند:

عشّششششقمه دیگـــــــــــــــــــــــــــــــــــه که برات عزیزترین باشم

عشّششششقمه دیگــــــــه که واسه تو نازنین باشم...

آدم مینی بوس ش می گیره